neden insan istediklerini inkar etmeye zorlanır defalarca.. neden karşılıksız kalır en değerli dokunuşlar haketmeden? ikimizde birbirimizden habersiz atarız caddelere kendimizi. sen ne aradığını bilmeden, her gece tanınmayan silik yüzlerin arasında oturursun sabaha kadar. bomboş yapayalnız bir kalabalığın içinde unutursun kanayan yüzünü. gün doğduğunda iyileştirici uykunun kollarında aydınlanır ruhunun karanlıpı, taki yeni bir karanlık gelene kadar pencerelerine. ben ne aradığımı bilsemde hiç umuduğum olmadığını bilerek sarılırım yalnızlığıma. insanlardan kaçarak yürürüm caddelerde. bütün tanımadığım yüzler yalnızlığımı hatırlatır daha fazla. bütün adımlar büyütür acıyan yanlarımı yeniden. hep tükenmiş olarak dönerim suskun bir güne. hep kaybetmiş ve ağlamaklı..
Bu gece nedensizim, sebepsizim, anlamsızım... Susmuş insanlar ve bütün bursa.. ıssız ve soğuk sokaklar!.. acıyan ve kanayan yanlarımı görüyorum.. herşey ne kadar acı değilmi?yaşananlar ve yaşadıklarımız.. hepimiz yalnınız aslında.. hepimizin kafasında binlerce çelişki, binlerce şüphe ve müthiş muamma..
sen ve ben sıradan yaşayamadığımız için bütün acıları hep üzerimize çekiyoruz, düştüğümüz yer öyle açık seçik ki! tıpkı bir kırmızı gülün ateşe düştüğü zamanları yaşarız.. bir şeyler bizi önce hep sıcağa sonra acıya sonrada gecenin dehasına alır götürür. aslında aşkın olduğu yerde bütün adamlığımızla biz vardık.. bir işçinin kalbinde ekmek gibi biz vardık. bıraktıkları kadar adamız. bütün yokluğumuzda aşka ve sevgiye talipliğimiz her zaman devam edecek. bir teoris şöyle demişti "eğer uğruna ölecek bir şeyiniz yoksa, bu sizin hayat mücadelenize müsayit olmadığını gösterir..." işte biz bu bir şeyleri arıyoruz belkide.. kırılgan mektuplar yazıp olmayan adreslere yolluyoruz, kimbilir belki birgün doğru adresi buluruz nedersin?...
aslında hiçbir şey için geç değil bir şey için hiçbirşey.....
sarı odamın bir köşesine ölümümü koydum ve binlerce defa öldüğümü görüyorum, sonrada senin gözlerin gelir geçer içimden....
yorgun bir bursa gecesi, bir zemheri akşamı...
özlemimiz gelecek baharlar gibi... insan bu kıvrım kıvrım akar misali akıyoruz işte bir bilinmezliğe...
